Monday, August 27, 2012

ചില അസാധാരണ ഫോട്ടോഗ്രാഫുകള്‍

ഇരുണ്ട പാറക്കെട്ടുകളില്‍ വെള്ളപ്പട്ട് പുതപ്പിച്ച്, ഒരു പിന്‍വിളിയിലെന്ന പോലെ പിന്തിരിഞ്ഞ് പോയ തിരകള്‍ മാത്രമായിരുന്നൂ, അയാള്‍ക്ക്‌ കൂട്ടിനുണ്ടായിരുന്നത്...
കറുപ്പ് കലര്‍ന്ന ആകാശത്തിന് കീഴെ, തിരകളില്‍ കാറ്റ് വീശിയതും, അകലെ കടലില്‍ കാര്‍മേഘം കണ്ണീര്‍ പൊഴിച്ചതും അയാള്‍ അറിഞ്ഞിരുന്നില്ല..

രൗദ്രഭാവം പൂണ്ടൊരു തിരയുടെ കൈകളില്‍ വലയം ചെയ്തയാളുടെ മനസ്സ്, ഒരു സ്വപ്നാടകനെപ്പോലെ അനന്തസാഗരത്തിന്റെ ആഴങ്ങളിലേക്കിറങ്ങി ചെന്നു...
പവിഴങ്ങളും മുത്തുകളും മാറ്റ് കൂട്ടിയൊരു കൊട്ടാരം...
സ്നേഹം ചൊരിയുന്നൊരു മത്സ്യകന്യക..

"എന്താ ആത്മഹത്യയെ കുറിച്ചാണോ നിങ്ങളാലോചിക്കുന്നത്...?"
ശബ്ദം കേട്ട് തിരിഞ്ഞ് നോക്കിയപ്പോള്‍ ഒരാള്‍ അടുത്ത് വരുന്നത് കണ്ടു.
"അതേ. പക്ഷെ ഉടനെയില്ല...ഒരാഴ്ച കൂടി കഴിഞ്ഞിട്ടേ ഉള്ളൂ...ആട്ടേ, അത് നിങ്ങള്‍ക്കെങ്ങനെ മനസ്സിലായി....? "
ആഗതന്‍ ചിരിച്ചു.
"അതാണെന്റെ പ്രൊഫഷന്‍. ഞാനൊരു ആത്മഹത്യാ ഫോട്ടോഗ്രാഫര്‍ ആണ്.."
"എന്ന് വെച്ചാല്‍...???"
"ആത്മഹത്യ ചെയ്യുന്നതിന്റെ ഫോട്ടോ, വീഡിയോ ഇതൊക്കെ എടുക്കുകയാണ് എന്റെ ജോലി; ഇവിടത്തെ ഒരു പ്രമുഖ ടിവി ചാന്നലിന് വേണ്ടി."

"ഇതൊക്കെ എടുത്തിട്ട് ചാന്നലിന് എന്ത് പ്രയോജനം...?"
"അതോ...അത് പറയാം...ആത്മഹത്യ ചെയ്യുന്ന മനുഷ്യരുടെ അന്ത്യരംഗങ്ങള്‍ കോര്‍ത്തിണക്കുന്ന ഞങ്ങളുടെ പുതുപുത്തന്‍ റിയാലിറ്റി ഷോയ്ക്ക് വേണ്ടിയാണിതെല്ലാം.  ഇതോടെ ഞങ്ങളുടെ പ്രോഗ്രാം മറ്റെല്ലാ റിയാലിറ്റി ഷോയേയും കടത്തിവെട്ടും...."
"ഇതൊരു വിവാദമാകില്ലേ...?"
"ആകണമല്ലോ...എങ്കിലല്ലേ  പരിപാടിയുടെ റേറ്റിംഗ് കൂടൂ..."
"നമ്മടെ പേര്...?"
"അലന്‍...ക്യാമറാമാന്‍ അലന്‍.  ഒറിജിനല്‍ പേരല്ല; ചെല്ലപ്പേരാണ്...നിങ്ങളുടെ പേരെന്താണ്..?"
"രഘു....."

"രഘൂ, നിങ്ങള്‍ ആത്മഹത്യ ചെയ്യാന്‍ തീരുമാനിക്കാന്‍ കാരണം...?"
"വെറുതെ, ഒരു രസത്തിന്..."
"മണ്ടത്തരം പറയാതിരിക്കൂ...ആത്മഹത്യ ചെയ്‌താല്‍ നിങ്ങള്‍ക്കെന്ത് നേട്ടം കിട്ടും..?"
"ആത്മാവിന് മോക്ഷം കിട്ടും."
"അത്കൊണ്ട് നിങ്ങളുടെ വീട്ടുകാര്‍ക്ക് എന്ത് പ്രയോജനം...?"
ഒരു നിമിഷം മൗനത്തിന്റെ മൂടുപടം രഘുവിനെ പൊതിഞ്ഞു.
"ഒന്നുമില്ല..."
"എങ്കില്‍ നിങ്ങള്‍ ഞാന്‍ പറയുന്നത് ശ്രദ്ധിച്ച് കേള്‍ക്കൂ..."
അടുത്തൊരു പാറമേല്‍ ഇരുന്ന ശേഷം അലന്‍ തുടര്‍ന്നു....

"ഞങ്ങളുടെ ഈ റിയാലിറ്റി ഷോയില്‍ ഒന്നാമതെത്തുന്ന ആത്മഹത്യാ പെര്‍ഫോമന്‍സിന് ഒരു കോടി രൂപയാണ് പ്രൈസ് മണി.... പ്രേക്ഷകര്‍ അയക്കുന്ന എസ്.എം.എസ് വോട്ടുകള്‍ വഴിയാണ് വിജയിയെ കണ്ടെത്തുക. കൂടാതെ, ഒരു പ്രമുഖ ജൂവലറി സ്പോണ്സര്‍ ചെയ്യുന്ന രണ്ടു ലക്ഷം രൂപയുടെ ഉറപ്പായ സമ്മാനം. ഒട്ടനവധി സമ്മാനങ്ങള്‍ വേറെയും. മരിച്ചവരുടെ കുടുംബങ്ങള്‍ക്കാണ് ഇതെല്ലാം വന്നു ചേരുക. പരിപാടി കാണുന്ന ലക്ഷക്കണക്കിന് ആള്‍ക്കാരുടെ സഹായഹസ്തങ്ങള്‍ വേറെയും...രഘൂ, ആത്മഹത്യ ചെയ്യാന്‍ ഉറച്ചെങ്കില്‍ നിങ്ങള്‍ക്കും ഇതില്‍ പങ്കെടുക്കാവുന്നതാണ്. അങ്ങനെ നിങ്ങളുടെ വീട്ടുകാരെങ്കിലും രക്ഷപെടട്ടെ..."

"ശവം തീനികള്‍...."
രഘു പിറുപിറുത്ത് കൊണ്ട് തിരമാലകളിലേക്ക് ഉറ്റ് നോക്കി. അവ തന്നെ മാടി വിളിക്കുന്നുവോ? അകലെയേതോ നീര്‍ച്ചുഴിയില്‍ തന്നെയും കൊണ്ട് പോകാന്‍ ഒരു തോണിക്കാരന്‍ കാത്തു നില്‍ക്കുന്നുവോ ?
കര്‍മ്മബന്ധങ്ങളുടെ പൊരുള്‍ തേടി മോക്ഷത്തിലേക്കുള്ള യാത്ര...

"രഘൂ, നിങ്ങള്‍ എന്നെ തെറ്റിദ്ധരിച്ചിരിക്കുകയാണെന്ന് തോന്നുന്നു. താങ്ങാനാവാത്തത്ര ദുരിതങ്ങളും പ്രശ്നങ്ങളും മൂലം ആത്മഹത്യ മാത്രം പരിഹാരമായി നില്‍ക്കുന്ന വീടുകളില്‍ ഞങ്ങള്‍ എത്തുന്നു. ഒരു കൂട്ട ആത്മഹത്യ ഒഴിവാക്കി, കുഞ്ഞുങ്ങളെയെങ്കിലും ഞങ്ങള്‍ രക്ഷപെടുത്തുന്നു. അവരുടെ ചിലവിനായി ഒരു തുക ബാങ്കില്‍ നിക്ഷേപിക്കുന്നു. അങ്ങനെ കുറച്ചെങ്കിലും മനസ്സാക്ഷിയോട് നീതി പുലര്‍ത്താന്‍ ഞങ്ങള്‍ ശ്രദ്ധിക്കാറുണ്ട്."

"എന്നാലും, ഒരു കുടുംബത്തെ ഒന്നടങ്കം നിങ്ങള്‍ രക്ഷിക്കില്ല അല്ലേ...?"
അലന്‍ ഒരുവേള നിശബ്ദനായി.
"ആരെങ്കിലും ഒരാള്‍ മരിച്ചേ തീരൂ...എങ്കില്‍ മാത്രമേ ചാന്നല്‍ സഹായിക്കൂ. കമ്പനി പോളിസിയാണത്..."
"നിങ്ങള്‍ക്കെങ്ങനെ മനസ്സ്‌ വരുന്നൂ, പിടയുന്ന ജീവന്റെ ചിത്രമെടുക്കാന്‍....അത് വിറ്റ് ചാന്നലിന്റെ റേറ്റിംഗ് കൂട്ടാന്‍...ഇത്രയും ക്രൂരരാണോ മനുഷ്യര്‍...??"

"രഘൂ, ഇതെന്റെ ജോലിയുടെ ഭാഗമാണ്. കൊല്ലുക എന്നത് ക്രൂരമാണെങ്കിലും അറവുകാരനും ആരാച്ചാര്‍ക്കും അത് തന്റെ ജോലിയാണ്. അത് പോലെ തന്നെയാണ് എനിക്കിതും..."
"ഉം....പറയൂ...ഞാന്‍ ഇതെത്രാമത്തെ ഇരയാണ്...?"
"ആറു മാസം കൊണ്ട് ഞങ്ങള്‍ മൂന്ന് കൂട്ട ആത്മഹത്യകള്‍ ഉള്‍പ്പെടെ മുപ്പത്തിയാറെണ്ണം  ഇതുവരെ ചിത്രീകരിച്ച് കഴിഞ്ഞു. പരിപാടി സംപ്രേക്ഷണം ചെയ്ത് തുടങ്ങിക്കഴിഞ്ഞാല്‍ കൂടുതല്‍ പേര്‍ ഞങ്ങളെ തേടി ഇങ്ങോട്ട് വരുമെന്നാണ് പ്രതീക്ഷ."

"അപ്പോള്‍ നിങ്ങള്‍ക്ക് വേണ്ടത് ഒരു മുപ്പത്തിയേഴാമനെയാണ് അല്ലേ ?"
"അതേ....!"
മുപ്പത്തിയേഴാമന്‍...
അക്കങ്ങളുടെ കണക്കുകള്‍ കൂട്ടി നോക്കിയാല്‍ ഒരു കോടി രൂപ തന്റെ നമ്പറിനടിയ്ക്കുമോ?
പാലത്തറ വീട്ടില്‍ പരേതനായ രഘുവിനെ തേടി ഭാഗ്യം വരുമോ?
ആത്മഹത്യാ പെര്‍ഫോമന്‍സ് കണ്ട് ജഡ്ജസിനും പ്രേക്ഷകര്‍ക്കും ഇഷ്ടപ്പെട്ടാല്‍ കയ്യില്‍ ഒരു കോടി.
വീട്ടുകാര്‍ക്ക് സഹായഹസ്തങ്ങള്‍ വേറെയും...
മുടിയനായ പുത്രനെ ഓര്‍ത്തു മരണശേഷമെങ്കിലും കരയട്ടെ, തന്റെ വീട്ടുകാര്‍...
"രണ്ട് ലക്ഷം രൂപ ഉറപ്പായും കിട്ടുമെന്നല്ലേ പറഞ്ഞത്...?"
"അതേ, മരിച്ചതിന്‍റെ പിറ്റേദിവസം തന്നെ ആ തുക അവകാശിയുടെ കയ്യില്‍ എത്തിയിരിക്കും..."
"ഇനി അഥവാ ആത്മഹത്യാശ്രമം പരാജയപ്പെട്ടാല്‍....?"
"ഒന്നും കിട്ടില്ല..."
"അപ്പോള്‍ മരിച്ചേ തീരൂ.."
"എങ്കിലേ കാര്യം നടക്കൂ..."

"പക്ഷേ, രണ്ട് ലക്ഷം..അത് തീരെ കുറവാണ്. പ്രത്യേകിച്ചും ഇന്നത്തെ വിലവര്‍ദ്ധനവ് വെച്ച് നോക്കുമ്പോള്‍...ദഹിപ്പിക്കുവാനുള്ള ഇരുമ്പ് പെട്ടിക്കും ചിരട്ടയ്ക്കും കൂടി കഴിഞ്ഞ വര്‍ഷം അയ്യായിരം രൂപയായിരുന്നത് ഇപ്പോള്‍ ഒന്‍പതായിരം ആയി. ആംബുലന്‍സ്, സഞ്ചയനം എല്ലാ കൂടി നോക്കുമ്പോള്‍ മരണാനന്തര ചെലവ് തന്നെ നല്ലൊരു തുക വരും...അത് കൊണ്ട് ഈ പറഞ്ഞ തുകയ്ക്ക് നടക്കില്ല...."

അലന്‍ എന്തോ ആലോചിച്ചശേഷം, ആരോടോ ഫോണില്‍ സംസാരിച്ച് തിരികെ വന്നു.
"പരമാവധി മൂന്ന് ലക്ഷം രൂപവരെ ഞാന്‍ മേടിച്ച് തരാം. അതും ഞാന്‍ പ്രത്യേകം പറഞ്ഞത് കൊണ്ടാണവര്‍ സമ്മതിച്ചത്..."
തന്റെ ജീവന് മൂന്ന് ലക്ഷം രൂപ വിലയുണ്ടെന്നത് അയാളുടെ മനസ്സിനെ വളരെയധികം സന്തോഷിപ്പിച്ചു..

അലനോട് സമ്മതം മൂളുകയും ഒരാഴ്ചക്കുള്ളില്‍ ആത്മഹത്യയുടെ തീയതി നിശ്ചയിക്കാം എന്നൊരു ധാരണയില്‍ എത്തിച്ചേരുകയും ചെയ്തു. വിസിറ്റിംഗ് കാര്‍ഡും ഫോണ്‍ നമ്പറും ഏല്‍പ്പിച്ച്, എപ്പോള്‍ വേണമെങ്കിലും വിളിച്ച് കൊള്ളാന്‍ പറഞ്ഞ് അലന്‍ പിരിഞ്ഞു.

അയാള്‍ വീണ്ടും ഏകനായി.
പാറക്കെട്ടില്‍ തലതല്ലിക്കരയുന്ന തിരയുടെ സീല്ക്കാരങ്ങള്‍ മാത്രം.
കടലിന് മേല്‍ ഒരു കൂട്ടം നീര്‍ക്കാക്കകള്‍ പറന്നകന്നു.

ആത്മഹത്യാ റിയാലിറ്റി ഷോയെ കുറിച്ചും അതില്‍ ഒന്നാം സമ്മാനം നേടിയെടുക്കാനുള്ള മാര്‍ഗങ്ങളെ കുറിച്ചുമാണ് പിന്നീടുളള ദിവസങ്ങളിലെല്ലാം രഘു ആലോചിച്ച് കൂട്ടിയത്. നൂതനവും വിത്യസ്തവും ആരേയും കരയിക്കുന്നതുമായ ആത്മഹത്യാ രീതികള്‍.
ചാന്നലുകാര്‍ സ്ലോമോഷനില്‍ കാണിക്കുന്ന തന്റെ ജീവന്റെ പിടച്ചില്‍....
പുറത്തേക്ക് നീളുന്ന നാക്ക്....
തുറിച്ച കണ്ണുകള്‍...
പ്രേക്ഷകര്‍ എസ്.എം.എസ്. വോട്ട് ചെയ്യേണ്ട ഫോര്‍മാറ്റ്‌...RAGHU SPACE 37

നീണ്ട ആലോചനകള്‍ക്കൊടുവിലാണ് ഗംഭീരമായ ആ ആശയം മനസ്സില്‍ തെളിഞ്ഞത്. ഉടനെ തന്നെ അടുത്തുള്ള പബ്ലിക്‌ ടെലിഫോണ്‍
ബൂത്തില്‍ നിന്നും അലനെ വിളിച്ചു.
"അലന്‍, നിങ്ങള്‍ക്ക് വരാം... ഈ മാസം, അതായത് ജനുവരി പതിനെട്ടാം തീയതി അനിവാര്യമായ ആ മുഹൂര്‍ത്തം നിശ്ചയിക്കപ്പെട്ടു കഴിഞ്ഞു...."

തലേന്ന് തന്നെ എല്ലാവിധ സംവിധാനങ്ങളുമായി അലന്‍ എത്തിച്ചേര്‍ന്നു.  എങ്ങനെയാണ് താന്‍ മരണത്തിന് കീഴടങ്ങാന്‍ പോകുന്നത് എന്നയാള്‍ക്ക് വിശദീകരിച്ച് കൊടുത്തു.  മരിക്കുന്നതിനു മുന്‍പുള്ള അവസാന ദിവസത്തെ വികാരങ്ങള്‍ അലന്‍ ക്യാമറയില്‍ പകര്‍ത്തി.

ജനുവരി പതിനെട്ട്.
അവസാനത്തെ  പുലരിയെ,  നേരത്തെ എഴുന്നേറ്റ് വരവേറ്റു.
കുളിച്ച്, ക്ഷൗരം ചെയ്തു.
രാത്രിയിലാണ് മുഹൂര്‍ത്തം...
ഉച്ച കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍,  വൈകുന്നേരം മടങ്ങി വരാമെന്ന്പറഞ്ഞ് അലന്‍ പോയപ്പോള്‍ രഘു വീണ്ടും തനിച്ചായി.
ഏകാന്തതയുടെ അവസാന നിമിഷങ്ങള്‍....
ഓര്‍മ്മകള്‍ മിന്നിത്തെളിയുന്നു....

അമ്മ.... - "നീ ഒരു കാലത്തും ഗൊണം പിടിക്കില്ല പിശാചേ...."
ഭാര്യ...."എറങ്ങിപ്പോകുന്നുണ്ടോ നശൂലം എന്റെ മുന്നില്‍ നിന്ന്...."
അയാളുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി, പുറത്തേക്ക് കാറിത്തുപ്പിയ പത്ത് വയസുകാരനായ മകന്‍....
വേണ്ടാ...ഓര്‍മ്മകള്‍ ഒഴിയാബാധകളാണ്.

ഒരു നിമിഷം മനസ്സ് എവിടെയോ അസ്വസ്ഥമാകാന്‍ തുടങ്ങി. ഭിത്തിയിലെ ഘടികാരത്തിന്റെ 'ടിക്', 'ടിക്' ശബ്ദം ഒരു പ്രകമ്പനത്തോടെ മനസ്സിലേക്കാളിപ്പടര്‍ന്നു...
ചെയ്തു പോയ തെറ്റുകളേറ്റ് പറഞ്ഞ് ഒരു കുമ്പസാരക്കൂട്ടില്‍ കിടന്ന് മനസ്സ് പിടയുന്നു; പശ്ചാത്താപ വിവശനായി.
മനുഷ്യനായി ജീവിക്കുവാന്‍ ആദ്യമായി ഒരു മോഹം അയാളില്‍ ഉണര്‍ന്നു.

വേണ്ടാ, അലനെ നിരാശനാക്കിക്കൂടാ...തന്നെ മാത്രം വിശ്വസിച്ചാണയാള്‍ വന്നത്. ജീവിക്കാന്‍ തനിക്ക് അര്‍ഹതയില്ല....
എങ്കിലും....
അലന്‍ മടങ്ങി വരാതിരുന്നെങ്കില്‍....!

വൈകിട്ട് ആറുമണിയോടെ കയ്യിലൊരു പൊതിയുമായി അലന്‍ മടങ്ങി വന്നു.  ഏതൊക്കെയോ കടലാസുകളില്‍ ഒപ്പിട്ട് കൊടുത്തു.
അവസാനമായി നോമിനിയുടെ പേരെഴുതി....
അമ്മ സരസ്വതി....ഭാര്യ വനജ.
അലന്‍ ക്യാമറയും മറ്റുപകരണങ്ങളും മുറിയില്‍ ഒരുക്കി, ആവശ്യത്തിന് വെളിച്ചം ഉണ്ടോയെന്ന് മീറ്റര്‍ ഉപയോഗിച്ച് പരിശോധിച്ച് തൃപ്തിപ്പെട്ടു.

"വരൂ...ഇനി എന്തെങ്കിലും കഴിക്കാം..."
അലന്‍ ബാഗില്‍ നിന്നും ഒരിലപ്പൊതി എടുത്ത് രഘുവിനെ ക്ഷണിച്ചു.
"വേണ്ട. എനിക്ക് വിശപ്പില്ല..."
"അങ്ങനെ പറയരുത്. ഇത് ചാന്നലുകാരന്റെ ഭിക്ഷയല്ല. ഹോട്ടലില്‍ നിന്നും വാങ്ങിയതുമല്ല. എന്റെ ഭാര്യ നിങ്ങള്‍ക്കായി പ്രത്യേകം ഉണ്ടാക്കിയതാണ്. ഉം..കഴിക്കൂ..."

രഘു പൊതിയഴിച്ചു.
ഒരു വ്യാഴവട്ടത്തിന് ശേഷം, ഒരു മനുഷ്യനിതാ കരുണയോടെ തനിക്ക് ഒരു നേരത്തെ ആഹാരം തന്നിരിക്കുന്നു....
രുചിയോടെ കഴിച്ചു; ഒരു വറ്റ് പോലും മിച്ചം വെക്കാതെ.
അവസാന ഉരുളയില്‍ കണ്ണീരിന്‍റെ ഉപ്പ് കലര്‍ന്നത്‌ അലന്‍ കണ്ടു കാണില്ല എന്നാശ്വസിച്ചു.
ചോറ് പൊതിഞ്ഞു കൊണ്ട് വന്ന ഇലയും കടലാസും അലനാണ് എടുത്ത് കളഞ്ഞത്.

കൈ കഴുകി തിരികെ വന്നപ്പോള്‍ അലന്‍ ക്യാമറയും മറ്റുപകരണങ്ങളും അഴിച്ചെടുത്ത് പായ്ക്ക്‌ ചെയ്യുന്നതാണ് കണ്ടത്.
"അലന്‍....." രഘു ഉറക്കെ വിളിച്ചു.
"ഞാന്‍ ആദ്യം കണ്ടപ്പോള്‍ നിങ്ങള്‍ മരണത്തെക്കുറിച്ചാണ് ചിന്തിച്ചിരുന്നത്;  ഇപ്പോള്‍ ജീവിതത്തെക്കുറിച്ചും...."
"അപ്പോള്‍ കമ്പനി...ചാന്നല്‍...നിങ്ങളവരോട് എന്ത് പറയും...?"

അലന്‍ ചിരിച്ചു.
"പേര്,  പ്രശസ്തി,  പണം ഒക്കെയും വേണം; പക്ഷേ ഇടയ്ക്കെപ്പോഴെങ്കിലും നമ്മള്‍ മനുഷ്യനാകേണ്ടേ...?"
അയാളുടെ കൈകള്‍ ചേര്‍ത്ത് പിടിച്ച്, ഒരു കൊച്ചു കുട്ടിയെപ്പോലെ രഘു വിതുമ്പി. അലന്‍റെ മനസ്സ് തിരയടങ്ങിയ കടല് പോലെ ശാന്തമായിരുന്നു.
"ജീവിതം,  ജീവിച്ചു തീര്‍ക്കാന്‍ ഉള്ളതാണ് രഘൂ...."

പുറത്ത്,  പൂഴിമണ്ണില്‍ പുതഞ്ഞ മഴയുടെ ഗന്ധം.
ക്യാമറയടങ്ങിയ ബാഗും ട്രൈപ്പോഡും കയ്യിലേന്തി, പുറത്തെ ഇരുളിലൂടെ മഴ നനഞ്ഞ്,  എടുക്കുവാന്‍ ഇനിയും ചില ചിത്രങ്ങള്‍ ബാക്കിയാക്കി അലന്‍ നടന്നകന്നു.....

മേശപ്പുറത്ത്, നമ്പര്‍ മുപ്പത്തിയേഴ് എന്നെഴുതിയ ഒരു ആത്മഹത്യാ സമ്മതപത്രം നാഥനില്ലാതെ കിടന്ന് ചിരിച്ചു.

                                                          **************

      
(മലയാളനാട് ഓണ്‍ലൈന്‍ മാഗസിനില്‍ പ്രസിദ്ധീകരിച്ചത്)

Monday, August 6, 2012

സമ്മാനം (മിനികഥ)

ഏതോ ഒരു യാത്രയില് എത്തപ്പെട്ടതായിരുന്നൂ, ഞാന് ആ ചെറു നഗരത്തില്.
മലമുകളിലെ മനുഷ്യര്. പല ഭാഷകള് സംസാരിക്കുന്നവര്. പല ദേശക്കാര്. പല ഗോത്രവര്ഗ്ഗത്തില് പെട്ടവര്.

അടുത്ത ബസിനായുള്ള നീണ്ട കാത്തിരിപ്പിന്റെ വിരസത ഒഴിവാക്കാന്,  സ്റ്റാന്ഡിലെ ഏക പെട്ടിക്കടയില് നിന്നും ഒരു സോഡാനാരങ്ങാവെള്ളം ഓര്ഡര് ചെയ്തു. ഏതാനും ചില മിഠായി ഭരണികളും വട്ടമിട്ട് പറക്കുന്ന ഒരു പറ്റം ഈച്ചകളുമാണ് ആതിഥേയന് കൂട്ടായി പിന്നവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നത്.

നീല ബെയ്സണിലെ കലക്ക വെള്ളത്തില് മുക്കിയെടുത്ത ഗ്ലാസ്സില് പകര്ന്ന് തന്ന നാരങ്ങാജ്യൂസ് നുകരവേ, എന്റെ കണ്ണുകള് അവനിലേക്ക് തെന്നി വീണു.
ഒരച്ഛന്റെ ഒക്കത്തിരുന്ന്, എത്തി വലിഞ്ഞ് ഒരു മിഠായി ഭരണിക്ക് നേരെ കൈ ചൂണ്ടുന്ന ഒരു കുഞ്ഞു കറുമ്പന്. പല വര്ണ്ണങ്ങളിലുള്ള കോല് മിഠായികള് അതിനുള്ളിലിരുന്ന് അവനെ നോക്കി ചിരിച്ചു കാണിച്ചു.

"ഈ മിഠായിക്ക് എത്രയാണ്..?"
അയാള് കടക്കാരനോട് ചോദിച്ചു.
"ഒരു രൂപ."
"ഒരെണ്ണം തരൂ..."
"ഒരു രൂപ ചില്ലറ ഉണ്ടേല് തരൂ; ഇവിടില്ല."

അയാള് നല്കിയ പത്തു രൂപ നോട്ട് തിരികെ നല്കിക്കൊണ്ട്, കര്ക്കശക്കാരനായ കടക്കാരന് മിഠായി പാത്രത്തിന് നേരെ നീണ്ട തന്റെ കൈ പിന്‍വലിച്ചു.
ഷര്ട്ടിന്റെ പോക്കറ്റില് കൈ വെച്ച് നോക്കിയ ശേഷം, അല്പമകലെ നിന്ന മെലിഞ്ഞുണങ്ങിയ ഒരു കറുത്ത സ്ത്രീയുടെനേരെ നോക്കി അയാള് ചോദിച്ചു.
"ഒരു രൂപ ചില്ലറ ഉണ്ടോ ?"
ഇല്ല എന്നവര് നിര്‍വികാരതയോടെ  തലയാട്ടി.
അവരോട് ചേര്ന്ന് നിന്നിരുന്ന ചെറിയ പെണ്കുട്ടിയുടെ കഴുത്തില് കിടന്ന മാലയിലെ മുത്തുകള്ക്ക് നിറം മങ്ങിയിരുന്നു.

കൈവശം ചില്ലറ ഇല്ലായിരുന്നതിനാലും അവര് ആകെ രണ്ട് കുട്ടികള് ഉള്ളതിനാലും അയാള് ഏതാനും മിഠായി കൂടി വാങ്ങുമെന്ന് ഞാന് കരുതി.
പക്ഷെ...
അയാള് തിരിഞ്ഞ് നടന്നു.
കുഞ്ഞുമുഖം ഇരുണ്ടു.

ഒരു മിഠായിക്ക് പകരം ഒരെണ്ണം പോലും കൂടുതല് വാങ്ങാനാവാതെ, അതിനുള്ള പണമില്ലാതെ നിസ്സഹായനായ ഒരു പിതാവിനെ ഞാന് കണ്ടു.
ഞാനെന്റെ അച്ഛനെ ഓര്ത്തു.
ഒക്കത്തിരുന്ന്, അച്ഛന്റെ പോക്കറ്റില് നിന്നും പണമെടുത്ത് കൊടുത്തു എത്രയോ മിഠായികള് ഞാന് വാങ്ങി തിന്നിരിക്കുന്നു.

നാരങ്ങാവെള്ളം കുടിച്ച ഗ്ലാസ് താഴെ വെച്ച്, ഭരണി തുറന്നു രണ്ട് മിഠായി എടുത്തു ഞാന് അവര്ക്ക് നേരെ നടന്നു.
"വേണ്ട സാര്" അയാളുടെ സ്വരത്തില് ദയനീയത കലര്ന്നിരുന്നു.
മിഠായി ആ അച്ഛന്റെ കയ്യില് നിര്ബന്ധിച്ച് ഏല്പ്പിച്ചു ഞാന് പറഞ്ഞു...
"ഒരിക്കല് ഞാനും ഒരു കുട്ടിയായിരുന്നു..."
നാല് ജോഡി കണ്ണുകള് എന്നെ നോക്കി സന്തോഷത്തോടെ, ഹൃദയം തുറന്നു പുഞ്ചിരിച്ചു.
ഞാന് നിറഞ്ഞ മനസ്സോടെ തിരികെ നടന്നു.

എനിക്ക് ജീവിതത്തില് കിട്ടിയ അമൂല്യമായ ഒരു സമ്മാനമായിരുന്നൂ ആ ചിരി മൊട്ടുകള്‍ കാരണം അന്നെന്റെ ജന്മദിനമായിരുന്നു...ആരുമറിയാതെ, ആരവങ്ങളില്ലാതെ കടന്നു പോയ മറ്റൊരു ജന്മദിനം.